Frico: Friuli op een bord

Frico
Il Frico

Wanneer het gaat om Friulische keuken waar je allereerst aan denkt Frico. Velen noemen het bij de beschrijving "kaas- en aardappeltaart", maar het is een heel reductieve definitie. Het is in feite een erg lekker gerecht, zo lijkt het, geboren in Carnia en onmiddellijk verspreid over het Friuli-gebied.

De Frico wordt gekookt uitgaande van een lichte sauté van uien, waaraan rauwe gesneden aardappelen en melkkaas worden toegevoegd, van verschillende smaakmakers. Allemaal gekookt op matig vuur totdat de ingrediënten volledig zijn gesmolten. Uiteindelijk zal het zichzelf presenteren met zijn onmiskenbare amberkleur en een licht knapperige, maar zachte en vezelige korst. Vervolgens wordt het warm geserveerd, vergezeld van een stukje polenta.

Frico wordt over het algemeen als een tweede gang beschouwd, maar wordt vaak als een enkel gerecht gegeten, omdat het zeer substantieel is. Het is in ieder geval een gerecht dat absoluut moet worden gegeten, minstens één keer in je leven, maar we zijn er zeker van dat als je het eenmaal hebt geproefd, je niet meer zonder kunt!

Het is een van de arme gerechten, omdat het gemaakt is met deze paar ingrediënten, die echter altijd aanwezig waren in de voorraadkasten van het verleden en vaak een manier waren om kaasresten te gebruiken.

Sommige variaties op Frico bestaan ​​uit het toevoegen van een ingrediënt, zoals blokjes of wilde kruiden.

Een andere versie van Frico is de kruimelige. In dit geval wordt alleen goed gekruide kaas gebruikt, geraspt en op hoog vuur in de pan gekookt, totdat hij opzwelt en een min of meer dikke knapperige kaaswafel creëert.

De eerste tekenen van dit gerecht zijn te vinden in het "Book of arte coquinaria" van Maestro Martino, kok van de patriarch van Aquileia Ludovico Trevisan, daterend uit het midden van de vijftiende eeuw.

Er is een legende over de oorsprong van Frico. Er wordt zelfs gezegd dat Sant'Ermacora tijdens zijn omzwervingen door de Karnische landen om het woord van het evangelie te brengen, stopte in een herdershuis en hongerig om iets te eten vroeg. De arme gastvrije herder kon de heilige echter alleen een plak polenta en een stuk kaas aanbieden, vergezeld van een kopje wei. Sant'Ermacora stelde de arme man voor om wei en kaas weer op het vuur te zetten. Daarna voegden ze koud water, een beetje azijn en stremsel toe. Alles veranderde in een te hete witachtige brij. De heilige stelde toen voor om ricotta aan het geheel toe te voegen, dat vermengd met de rest de eerste Frico baarde.

Je hoeft alleen maar naar Friuli te komen om deze delicatesse te proeven en ... geniet van je maaltijd!

LAAT EEN COMMENTAAR

Voer uw opmerking in!
Voer hier uw naam in
Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en de Google Privacybeleid en Algemene Voorwaarden van toepassing zijn.